Προσέχω για όλους

Τι κάνουμε στην παραλία

Κανόνες συμπεριφοράς και σεβασμού στην παραλία

Επειδή είμαστε ένας προικισμένος τόπος και μεγάλο μέρος του είναι παραθαλάσσιο, θα πρέπει πρώτα εμείς να σεβόμαστε το δώρο της φύσης.

Ένα, λοιπόν, από τα σημαντικότερα προβλήματα, αν όχι το σημαντικότερο, είναι τα σκουπίδια που παραμένουν στις παραλίες, ακόμα και μετά την απομάκρυνση των ιδιοκτητών τους. Ο καθένας έχει υποχρέωση να μαζεύει τα σκουπίδια του από την παραλία από σεβασμό προς τη φύση, την ομορφιά του τοπίου και τους ανθρώπους που βρίσκονται και δουλεύουν σε αυτήν. Είναι δείγμα παιδείας και καλής συμπεριφοράς η φροντίδα και η προστασία του τόπου μας ή έστω ενός τμήματος του.

Φυσικά, τα προβλήματα δεν περιορίζονται εκεί, καθώς η παραλία για πολλούς είναι χώρος ηρεμίας και γαλήνης, ο χώρος όπου θα απολαύσουν το βιβλίο τους παρέα με το κύμα. Για άλλους, βέβαια, η παραλία είναι το μέρος που θα επισκεφτούν για να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, να ακούσουν δυνατά μουσική, να χορέψουν, να τραγουδήσουν, να γίνουν πιο ενεργητικοί. Το ιδανικό θα ήταν η συμβίωση και των δύο επιλογών στον ίδιο χώρο, όμως επειδή αυτό θεωρείται αδύνατο και επειδή οι πρώτοι κυρίως ενοχλούνται από τους δεύτερους, καλό θα ήταν να υπάρχει σεβασμός απέναντι στις διπλανές παρέες και να μην ξεχνάμε την παρουσία των άλλων στο χώρο.

Σε αυτό το σημείο προκύπτει ένα ακόμη θέμα συμπεριφοράς, που αφορά τις ρακέτες. Δυστυχώς ή ευτυχώς, πολλοί εκνευρίζονται με τον ήχο που προκαλείται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ή με τα μπαλάκια που συνεχώς πέφτουν μπροστά στα πόδια τους. Μια λύση σε αυτό, θα ήταν οι παίκτες να μην παίζουν κοντά στις ξαπλώστρες. Τόσο απλό.Ίσως να θεωρηθεί άδικο, αλλά ιδανική προσέγγιση δεν υπάρχει.

Το καλοκαιράκι άλλωστε, πρέπει να μειώνονται οι διαπληκτισμοί και να υπάρχουν περισσότερα χαμόγελα, αντάξια της εποχής του φωτός, για αυτό ας φροντίσει ο καθένας από εμάς να διαδίδει χαρά και όχι εκνευρισμό.

Τι κάνουμε με τις τσούχτρες

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια οι τσούχτρες επαναλαμβάνουν την εμφάνισή τους στις ελληνικές θάλασσες. Για αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε περισσότερα για αυτές αλλά και πως αντιμετωπίζουμε πιθανό τσίμπημά τους.

Τσούχτρες αποκαλούμε ορισμένα είδη μεδουσών, το τσίμπημα των οποίων είναι οδυνηρό για τους ανθρώπους. Πιο συγκεκριμένα όταν λέμε τσούχτρες αναφερόμαστε στην Pelagia noctiluca που είναι η πιο κοινή τσούχτρα στις ελληνικές θάλασσες και η πιο δυσδιάκριτη, αφού έχει  μικρότερο μέγεθος από άλλες μέδουσες που μπορούν να τσιμπήσουν. Oι τσούχτρες ζουν στην ανοιχτή θάλασσα, αλλά μεταφέρονται στις παραλίες με τα ρεύματα επιφανείας, τα οποία εξαρτώνται από τους ανέμους. Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να προβλέψουμε από τώρα σε ποιες παραλίες θα εμφανιστούν.

Η αύξηση του πληθυσμού των μεδουσών στις παραλίες μπορεί να οφείλεται σε ποικίλους παράγοντες ή και σε συνδυασμό τους. Σύμφωνα με την παγκόσμια βιβλιογραφία οι παράγοντες αυτοί είναι η υπερθέρμανση, η ρύπανση, η οξύνιση των ωκεανών, ενώ κύριος ένοχος θεωρείται η υπεραλιεία. Συγκεκριμένα, η άνοδος της θερμοκρασίας των θαλασσών που προκαλεί η κλιματική αλλαγή λειτουργεί υπέρ των ζελατινοειδών αυτών οργανισμών, το σώμα των οποίων αποτελείται ως και κατά 94%-98% από νερό.
Οι μέδουσες αναπαράγονται σε σχετικά θερμά νερά, συνήθως από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, με μια διακοπή κατά τους χειμερινούς μήνες. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, με τους ήπιους χειμώνες και τους θερμούς ανοιξιάτικους και φθινοπωρινούς μήνες, η θερμοκρασία των νερών της Μεσογείου δεν πέφτει σχεδόν ποτέ κάτω από τους 14 βαθμούς Κελσίου, παρατείνοντας την περίοδο της αναπαραγωγής. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν, μάλιστα ότι, αν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί στον ίδιο ρυθμό, πολύ σύντομα θα φθάσουμε να βλέπουμε μέδουσες στη λεκάνη της Μεσογείου καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Επιπλέον, μια άλλη αιτία η οποία προτείνεται από ορισμένους ειδικούς και συνδέεται και αυτή με την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι η αλλαγή που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια στα θαλάσσια ρεύματα και στους ανέμους. Δεν έχει βρεθεί άμεση σχέση με τη ρύπανση, η παρουσία όμως ορισμένων τοξικών ουσιών στο νερό μπορεί να διεγείρει τον πολλαπλασιαμό τους μέσω ευνοικών μεταλλάξεων στο γενετικό τους υλικό. Μαθηματικά μοντέλα υποδεικνύουν ότι η προβλεπόμενη μείωση του pH στους ωκεανούς, λόγω του αυξανόμενου διοξειδίου του άνθρακα, θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμη αύξηση των μεδουσών τα επόμενα 100 χρόνια.

Οι περισσότεροι ερευνητές, πάντως, υποδεικνύουν ως υπ’ αριθμόν ένα ένοχο την υπεραλίευση που συντελείται σε όλες τις θάλασσες. Η μελέτη των αλιευτικών δραστηριοτήτων και αποθεμάτων δείχνει ότι οι πληθυσμοί των μεγάλων ψαριών έχουν εξολοθρευτεί σε σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Το γεγονός αυτό ευνοεί τις μέδουσες από όλες τις απόψεις: οι προνύμφες πολλών ψαριών τρέφονται με πλαγκτόν, όπως οι μέδουσες, και επομένως είναι ανταγωνιστές τους, ενώ ορισμένα είδη, ως ενήλικα, τρέφονται με τις μέδουσες, οπότε είναι κυνηγοί τους. Έτσι, όταν βγαίνει από τη μέση ο ανταγωνιστής και ο κυνηγός, ο αντίπαλος έχει το πλεονέκτημα!

Σχετικά με τα τσιμπήματα από τσούχτρες, η Ελληνική Ακτοφυλακή έχει ανακοινώσει τις παρακάτω οδηγίες για τους λουόμενους:

1. Ξέπλυνε την περιοχή του τσιμπήματος με άφθονο θαλασσινό νερό.

2. ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΛΥΚΟ ΝΕΡΟ, γιατί αυτό ενδεχομένως μπορεί να ενεργοποιήσει τυχόν κεντριά που έχουν μείνει στο δέρμα σου.

3. Κάνε επάλειψη στην πληγή με αμμωνία (σε υγρή μορφή ή stick). Αν δεν έχεις αμμωνία μπορείς να ρίξεις οινόπνευμα ή ακόμα καλύτερα ξύδι. Βάλε στο δέρμα πούδρα ή αφρό ξυρίσματος. Μετά από λίγη ώρα, ξέβγαλε την πούδρα ή τον αφρό με νερό.

4. Σε περίπτωση που κάποιος οικείος σου ή άλλος συνάνθρωπός σου, στην παραλία υποστεί από το τσίμπημα αναφυλακτικό σοκ, ΚΑΛΕΣΕ ΑΜΕΣΩΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ και βάλε τον ασθενή να ξαπλώσει, κρατώντας το στόμα του.

Είσαι τυχερός και έχεις σκάφος

Αν η κρίση δεν σε επηρέασε και έχεις ακόμα πλωτό μέσο θα πρέπει να σέβεσαι την τύχη σου και να μην επηρεάζεις τους υπόλοιπους χρήστες της θάλασσας. Το νούμερο ένα είναι να τηρούνται όλοι οι κανόνες ασφαλείας σύμφωνα με τις λιμενικές αρχές. Επίσης δεν πετάμε ποτέ σκουπίδια και προσέχουμε κατά τον ανεφοδιασμό και με την αγορά κατάλληλου εξοπλισμού να μην πέφτουν καύσιμα μέσα στη θάλασσα και την ρυπαίνουν. Τέλος δεν πρέπει να προσεγγίζουμε σε καμία περίπτωση πολυσύχναστες παραλίες! Ο χειριστής ενός ταχύπλοου σκάφους έχει τη δυνατότητα να προσεγγίζει τον αιγιαλό, ή να απομακρύνεται από αυτόν, εφ' όσον σε απόσταση εκατό (100) μέτρων εκατέρωθεν της πορείας του δεν υπάρχουν λουόμενοι και πλέει με ταχύτητα μέχρι τρεις (3) κόμβους ή, σε περίπτωση που υπάρχουν λουόμενοι, πλέει με ασφαλή ταχύτητα που δεν υπερβαίνει τον ένα (1) κόμβο, τηρώντας πορεία από/προς την ανοικτή θάλασσα. Με το menoumeloutraki μαθαίνω να προσέχω και στις παραλίες!